Beschouwend werk

Op 12 oktober 1492 zette Christoffel Columbus zijn eerste stappen in het Caribisch gebied. Hij dacht dat hij in India was aangekomen, maar in plaats daarvan ontdekte hij een geheel nieuwe wereld waar “andere” mensen woonden met “vreemde” talen en gebruiken. Hoe gaan mensen om met het fenomeen ‘de ander’? Met deze vraag houdt schrijver […]

In de zomer van 2016 kwam de bundel ‘Schaamte, vier korte stukken en een essay’ uit, met daarin van mij het essay ‘De barsten in mijn schrijverstoren’. Schaamte en zelfkritiek kunnen een schrijver verlammen of tot verkeerde keuzes aanzetten. Dit essay is een pleidooi voor het durven tonen van kwetsbaarheid in het schrijven.

Een dramaturgisch essay over het schrijfproces van ‘Hou van mij’. Iedere theatermaker werkt, in meer of mindere mate bewust, volgens een bepaalde strategie. Ook ik heb een bepaalde manier van opstarten, nadenken, uitwerken, weer nadenken, nog eens van een afstand bekijken, weer nadenken, verder uitwerken, omgooien, in paniek raken, weer op een spoor komen […]

De film Magnolia, geschreven door Paul Thomas Anderson, het hoorspel Stilstand van Barry Hofstede, en het toneelstuk Branden van Wajdi Mouawad, zijn drie teksten uit zeer verschillende schrijfdisciplines, die ondanks dat veel met elkaar gemeen hebben in thematiek en vorm. Alle drie gaan ze over hoe het verleden een mens kan blijven achtervolgen en hebben ze een complexe verhaalstructuur […]

Essay over de functie van zelfbedrog en de visie hierop in de literatuur.
Over het verlangen van de mens om grip te krijgen op de werkelijkheid is in de literatuur oneindig veel geschreven, evenals over de drang om te vluchten voor de werkelijkheid wanneer deze gevaarlijk of ondraaglijk is, […]

“Zelfs als we denken dat iets echt een door onszelf gevormde mening is, dan wordt die mening in ons onderbewuste nog steeds beïnvloed door de mensen om ons heen. Wij zien alleen het topje van de ijsberg van ons bewustzijn en niet het kolossale brok ijs dat onder de zeespiegel schuilt. Maar waarom zouden we zomaar accepteren dat het ijs onder water voor ons onzichtbaar blijft? Dat we een onbewuste schijnen te hebben dat stiekem keuzes voor ons maakt, betekent nog niet dat we zelf geen keuzes meer hebben.”